با خویشتن نشستن

   در خویشتن شکستن..........

" ای مهربانتر از من 

 با من

در دستهای تو

ايا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟

 کز من دريغ کردی

تنها تويي 

 مثل پرنده های بهاری در آفتاب 

 مثل زلال قطره باران صبحدم 

 مثل نسيم سرد سحر 

 مثل سحر آب 

 آواز مهربانی تو با من 

 در کوچه باغهای محبت 

 مثل شکوفه های سپيد سيب

ايثار سادگی است 

 افسوس ايا چه کس تو را 

 از مهربان شدن با من 

 مايوس می کند؟"

حميد مصدق

"دستی میان دستان من و توست

و شب بر این فاجعه لبخند میزند

در خاطراتمان

رد پایی از قوم کوردلان است

آنان که با قافیه مرگ

ترانه سپاس یکدیگر میسرایند

و در شب کوچه های منتهی به عشق

نور از برگه عاشقان میدزدند

از درگه اینان

تا مزار سبز سرخ رویان

فاصله پر حواس شاعر است

آن که حک میکند

شعرش را

بر پهنه سرخ گون تاریخ.

من و تو زاده یک فصلیم

فصل هفت رنگ آرزوها

فصل پادشاهی حیوان بر انسان

من و تو انسان این فصلیم"

                                     صدایم کن تا گم نشوم

                                          راهی نماندست

                                               نزدیکم…

ولی می دانی آری خوب می دانی که سکوت را نمی توان فریاد زد.

 
و ای کاش کسی معنای این سکوت را می فهمید!

          "بوي جوي موليان...

              رگ‌هايم

                     ناخودآگاه

                 اتفاق تو را مي سازند...

                                                 ****

              در ساعت هاي دلتنگي

                           آمدي

                                 ماندي

                            خواندي

                         كمكم كردي

                      من عادت كرده ام.

                      مي تواني بفهمي؟

                                                  ****

                      عاشق ديوانگي هستي

                                  هميشه مي گويي

                                                     بايد ديوانه بود...

                         من ديوانه شدم

                                حالا تو چرا از عقل دم مي زني؟

                                                  ****

                           مي ترسم...

                                      از تو

                                          و از با تو بودن،

                              حرف زدن

                                گريستن.

                                              مي ترسم...

                          كاش مي شد ترس هاي مرا مي ديدي

                    افسوس كه ترس هميشه با محبت همراه است...

                                               ****

                              سادگي را در تو خلاصه مي كنم

                                         هميشه ساده اي

                                              بدون آلايش

                                             آن قدر نجيب

                                           كه مثالت ميزنم

                                            براي اسب ها

                                                   ****

                              شعر...

                                    تنها بهانه است

                                    تنها خلوت...

                              مي ترسي از شعر

                                      من هم،

                           من هم از علاقه مي ترسم.

                                        اما

                         شعرهايم را به پايت مي ريزم...

                                             ****

                                                صدا

                                                     صدا

                                                         صدا...

                            از صدا مي ترسي!

                                  ديوانه!

                         اين تازه اول ماجراست..."

راستی فاصله‌اش با من زیاد نیست از دشت آزادگان تا کوفه و کربلا 20 کیلومتر است

من در سنگر هستم در این خانه محقر در این خانه فریاد و سکوت

فریاد عشق و سکوت تنهایی. در این خانه سرد و گرم. سردی زمستان و گرمای خون. در این خانه ساکن و

پرجوش و خروش

سکون در کنار رودخانه و هیجان قلب و شور شهادت

خانه نمناک و شیرین نم آب باران و طعم شیرینی و لذت شهادت

خانه بی شکل و زیبا بی‌شکلی ساختنان و زیبایی ایمان

خانه کوچک و با عظمت کوچکی قبر و عظمت آسمان

امشب پاس دارم ساعت 1 تا 3 چه شب باشکوهی
چه شب باشکوه است

من

 به یاد انس علی بن ابیطالب با تاریکی شب و تنهایی او می‌افتم او با این آسمان پرستاره سخن می‌گفت.

سر در چاه نخلستان می‌کرد می‌گریست

راستی فاصله‌اش با من زیاد نیست از دشت آزادگان تا کوفه و کربلا 20 کیلومتر است

خدایا این سرزمین پاک در دست این ناپاکان است

در همین 20 کیلومتری من در همین تاریکی شب علی برمی‌خاست به نخلستان می‌رفت. فاطمه وضو می‌گرفت،

پیامبر به مسجد می‌رفت حسن و حسین به عبادت می‌پرداختند.

در این دل شب ابوذر برمی‌خیزد نماز شب می‌‌خواند، سلمان برمی‌خیزد قرآن می‌خواند، صدای او را می‌شنوی؟

و این یاران در درگاه هیچ سخنی ندارند جزآنکه می‌گویند

و ما کان قولهم الا ان قالوا

ربّنا اغفرلنا ذنوبنا 

و اسرافنا فی امرنا

و ثبت اقدامنا

وانصرنا علی القوم الکافرین

بلال - ابوذر - صهیب - کمیل - مالک اشتر - مصعب و .....

اینان یاران پیامبر بودند. دوشادوش او جهاد کردند تا پیروز شدند

خدایا مرا به آنان نزدیک کن

علی (ع) در نهج‌البلاغه در وصف آنان سخن می‌گوید

خدایا مرا متصف به اوصاف آنان گردان.

                            كمتر از 10 روز ديگه مونده...........

                                      طوفاني ام.......

"                  حالا مهم نیست که تشنه به رویای آب می میریم

                                 از خانه که میائی 

                                               یک دستمال سفید

                                                                      پاکتی سیگار

                                گزینه ای شعر فروغ

                                           و تحملی طولانی بیاور

                                                      احتمال گریستن ما بسیار است  “

                   " نمي دانيم چه بر ما مي گذرد

         و اين دقيقا همان چيزيست كه بر ما مي گذرد"...

           بادبادکها هوایی ام می کنند

                              روی دست باد

                                      تا فرقی نداشته باشد

                                که کجای خیابان ساعت چند شود

                                                               ه. ش

              و روزها به قدر کفايت نيستند

                         و شبها

                    به قدر کفايت نيستند

       و زندگي مي گذرد :